| تبليغات | X |
|
آنانیکه خدایان را خلق کردن خرد را بکشتند
خلق کردن پدیده خدا در انگار های خودشان یعنی سرکوب خرد (پدیده نا بخردی مطلق بی حدو مرز ) انسان را از عنیت های روز مره به دور نگهداشته و در معیار ها و قضاوت های خودشان جبار ترین انسان های تاریخ را اساطیری کردند و قدسیت بخشیدن بهشت و دوزخ که زاده افکارو تخیل این اساطیر است مهر ابدیت زدند . و جاهلیت را مکتب پیروان خود . تاریخ به کمک قصه سازان دروغین این شخصیت ها را بزرگ کرده است و راه شان را راهی حق و خواست خلق کرده دروغین خودشان (خدا) کرده اند آیا میشود با پیمانه ی که من با معیار های خود درست کرده ام همه دنیا را قضاوت کرد ؟ دنیائی که من ایجاد کرده ام و سال ها با زور و نیرنگ و دروغ قبولانده ام (در تضاد با انسانیت آزادی وتمدن)
بهشت من خوشبختی های من ** جهنم من دنیا ای است که تو برام می خواهی!!!!!!!!!!!!! + نوشته شده توسط زردشت در Sat 6 Oct 2007 و ساعت
1 قبل از ظهر |
تنها عبادت عدالت است تنها کشیش عشق است تنها بردگی نادانی است تنها خوبی خوشبختی است زمان شاد بودن اکنون است جای خوشحالی همینجاست راه خوشحال شدن ، خوشحال کردن دیگران است رابرت. جی اینگرسال + نوشته شده توسط زردشت در Fri 5 Oct 2007 و ساعت
10 بعد از ظهر |
آیا خداوند به آزادی . دموکراسی و حقوق بشر اعتقاد دارد ؟
آیا خداوند کسانی را به نام *****و****** فرستاد تا به نام او قتل عام کند؟ آیا خداوند زشت خواهد بود یا زیبا ** ظالم یا عادل
+ نوشته شده توسط زردشت در Fri 5 Oct 2007 و ساعت
6 بعد از ظهر |
گفتار نیک ***** پندار نیک*******کردار نیک******
+ نوشته شده توسط زردشت در Fri 5 Oct 2007 و ساعت
5 بعد از ظهر |
 زندگیhttp://video.tinypic.com/player.php?v=fw1zxc&s=2
+ نوشته شده توسط زردشت در Fri 5 Oct 2007 و ساعت
0 قبل از ظهر |
http://ahmadshamlou.org/tasavir_va_seda_ha/sedaye_shaer/files/04-ghanari.wma
که میلادت...
که میلادت نزول خجستهی باران باد بر تشنگی خاک و طلوع آفتاب بر سماجت ِ ظلمت، ی شکوفهی تبسمی بر لبان ِ دلتنگی و جلوهی ستارهای در مه گرفتگی این افق
احمد شاملو
+ نوشته شده توسط زردشت در Fri 5 Oct 2007 و ساعت
0 قبل از ظهر |
من با باد زاده شدم وراهم باریکه راهیست که تنگناهی درد و غم را عبور میکند با خیالی تو در خوابی خوشی پروانه ها کنار آ ئینه بادوری تو به حدیث عشق سر نهادم ..................................... اگر زندگی مرگ ارزو هاست اگر زندگی سهل تر از بالین سر چشمه هاست همیشه تشنه در رویای آ ب خواهم بود ................................. گاه گاهی سراغ سادگی را میگیرم بهر ستاره ی که میرسم باز هم دل در بند تو دارم ................................... با نسیم صبح هیچ وقت از غصه ام چیزی نگفته ام و آ رامش را از این دلی بیقرار نه خواسته ام .................................................... من هیچ گاه از تاریکی شب نتر سیده ام تنها هراسی من عاشقانه نشستن روبروی آ ئینه است مبا دا هق هق گریه ترا یادم آ رد ...................................... هیچگاه این چنین خودم را گم دکردم * * * * * * * * * * * * * * * * * * ** من از حدود رویا کناری مهربانی تو به پاد شاهی تشنگی آب و آئینه رسیده ام ........................................... من دلی تنها دلی نا ماندگار بر حکومت دور از شعرم برای تو گفتم تا دل ماندگار ترا به رویا نشاند ......................................... تنها خوابی تو ست که از دقل باب خانه به حیرت دوباره ام از زندگی در چراغ بیهودگی به بیداری ام می نشاند ......................................... پشت دریا ها خانه ایست که همیشه از بادی خاطره ها از با مدادی صبوری بر پاست و شاعران را سرپناهی خیال و رویاست *************************** *************************************************************** قلب تو دریای عشق قلب من قایقی با بادبان عشق دست طوفان وحشی ......... پذیرفتم که دیگر ساحلی نیست .............................. دل ی گم شده را جز چشمان تو فانوسی نیست ******************** + نوشته شده توسط زردشت در Thu 4 Oct 2007 و ساعت
6 بعد از ظهر |
هشتصد سال از تولد خداوندگار بلخ گذشتهشتصد سال پیش از امروز، مولانا جلال الدین محمد در شهر بلخ یکی از بلاد خراسان قدیم به دنیا آمد. بلخ اکنون یکی از توابع مزار شریف از شهرهای شمالی افغانستان امروز است. مولوی به دلیل نوشتن مثنوی و دیوان شمس تبریزی - دو اثر از پنج اثر بجا مانده - یکی از معروف ترین شاعران زبان فارسی دری، و به دلیل افکار و اندیشه های عرفانی و فلسفی، اندیشمند و متفکر شمرده می شود. افکار و آثار مولوی از چنان وسعتی برخوردار است که تا حالا در مورد اندیشه ها و آثارش صدها کتاب در سراسر جهان به وسیله مهمترین نویسندگان و پژوهشگران نگاشته شده و هنوز هم نوشته می شود. در کشورهایی نظیر ایالات متحد آمریکا، آلمان، فرانسه، ترکیه، روسیه، ایران و افغانستان خانه مولانا ساخته شده است و ارادتمندان و علاقمندان اندیشه ها و افکار این عارف قرن سیزدهم میلادی هر از گاهی دور هم گرد می آیند و از چشمه سار معنویت او آب می نوشند. آب دریا را اگر نتوان کشید نشان یونسکو سازمان علمی، آموزشی و فرهنگی سازمان ملل متحد (یونسکو) سال 2007 میلادی را به نام مولانا جلال الدین محمد بلخی مسمی کرده است و به همین مناسبت نیز نشان مولانا از سوی این نهاد ساخته شده تا پس از این در ردیف دیگر نشان های علمی و فرهنگی جهان به شخصیت های نامور عرصه خردورزی اهدا شود. این دومین نشانی است که یونسکو به نام یکی از شخصیت های مهم اقلیم ادب و فرهنگ فارسی ضرب می زند. پیش از این نشان مشابه به شیخ الرییس ابن سینا اختصاص یافته بود که او نیز از همشهریان مولانا جلال الدین محمد بلخی است. 'خداوندگار بلخ' مولانا که به نامهای "مولوی"، "ملای رومی" و "خداوندگار بلخ" نیز مشهور است در سال 604 هجری قمری در شهر بلخ در خانواده حسین خطیبی به دنیا آمد. مولوی کودکی را در بلخ گذراند و آموزش های اولیه را نزد پدر و برهان الدین محقق ترمذی یکی از رجال علمی همان زمان فرا گرفت. در حال حاضر در ولسوالی بلخ – در ولایت بلخ - محلی وجود دارد که به گمان بیشتر کاوشگران و باستان شناسان مدرسه بها ولد، پدر مولانا است. بخش های وسیعی از این ساختمان تاریخی در درازنای زمان ویران شده ولی هنوز قسمتی از آن برجای است که دولت های افغانستان و ترکیه تلاش دارند آن را احیا و حفظ کنند. خانواده بهاولد مقارن حمله مغول ( 617 هجری قمری) شهر بلخ را ترک می گویند و پس از رفتن به شهر های سوریه، شام، بغداد و لارنده عاقبت در شهر قونیه یکی از بلاد روم شرقی (کشور ترکیه امروزی) مسکن گزین می شوند. مولوی زمانی که شهر بلخ را ترک می کند نزدیک به سیزده سال دارد. به همین مناسبت مولوی را ملای رومی نیز می خوانند. دلیل رفتن خانواده مولانا از بلخ را برخی تذکره نگاران دشمنی محمد خوارزم شاه حاکم بلخ با بهاولد نیز خوانده اند که گفته می شود سرچشمه این دشمنی امام فخررازی متکلم نامور قرن هفتم خورشیدی بوده است. مولوی در مثنوی خود به گونه طعنه آمیز گاهی به امام فخر رازی اشاره می کند. اندرین ره گر خرد رهبین بدی 'قمار عاشقانه' مولوی به عنوان عارف و شاعر مشهور زبان فارسی زمانی مطرح می شود که با صوفی شوریده حال در قونیه به نام شمس تبریزی آشنا می شود. در اثر این آشنایی مولوی که تا آن زمان به سنت نیاکان مشغول درس و تعلیم علوم اسلامی بود و به روایتی بیش از چهارصد شاگرد داشت، یک باره درس و تعلیم را به توصیه شمس تبریزی رها می کند و به شاعری و سماع اشتغال می یابد. در تفکر عارفانه، چنین حالتی را "بیرون شدن از عالم قال و رسیدن به عالم حال" تعبیر می کنند. در مورد این که شمس با مولوی چه کرد و چرا او زندگی پر از حشمت و جلال خود را ترک گفت و به عارفی شوریده تبدیل شد، سخن بسیار گفته اند. دکتر عبدالکریم سروش، اندیشمند و مولوی شناس معاصر به این باور است که شمس، مولوی را در برابر یک قمار قرار داد، قماری که معلوم نبود مولوی برنده آن باشد. ولی شمس به او گفت که شرکت در این قمار خود پاداش آن است. نام این قمار را دکتر سروش قمار عاشقانه گذاشته است. خنک آن قمار بازی که بباخت هرچه بودش دکتر سروش می گوید شمس به مولوی گفت که آنچه را دارد اعم از نام و نان باید ترک بگوید تا به عوالمی دیگر غیر از عوالم دنیای ظاهری دست پیدا کند. مولوی در بیان آن چه که شمس از او خواسته غزلی نیز در دیوان شمس تبریزی دارد. مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم گفت که تو کشته نه ای در طرب آغشته نه ای گفت که شیخی و سری پیش رو راه بری خلوت نشینی های مولوی با شمس سبب عناد مریدان و شاگردان او شد و سرانجام باعث شد که این دو یار نزدیک را از هم جدا سازد. دیوان کبیر که مجموعه غزلیات مولوی است از سوی او به نام دیوان شمس مسمی شد. نیست پیغمبر ولی دارد کتاب پس از شمس، مولوی تلاش می کند تا گمشده خود را در افراد دیگری بجوید و به همین دلیل سر دوستی با صلاح الدین زرکوب و پس از مرگ او با حسام الدین چلبی باز می کند. هدف از نوشتن مثنوی کتابی در راه و رسم طریقت خوانده شده تا شاگردان و مریدان را به کار افتد. عمده نظرات فلسفی و عرفانی مولوی در مثنوی به شکل قصه و تمثیل بیان شده است. این کتاب را عبدالرحمان جامی شاعر وعارف قرن نهم هجری خورشیدی "قرآن پهلوی" و نویسنده آن را کسی خوانده که پیامبر نیست ولی کتاب دارد. در سنت اسلامی تنها پیامبران صاحب کتاب خوانده می شوند. من چه گویم وصف آن عالی جناب مثنوی معنوی مولوی مولوی در قرن بیست و یک مولوی در سال 672 هجری قمری در شهر قونیه وفات می کند و در همین شهر نیز در جوار پدرش بها ولد دفن می شود. آرامگاه مولوی و خانواده او در شهر قونیه همه ساله زیارتگاه میلیون ها ارادتمند مولوی از سراسر جهان است. مولوی به دلیل افکار بلند انسان دوستانه نه تنها برای فارسی زبانان شخصیتی مهم است بلکه در بیشتر نقاط جهان به اندیشه های او ارج گذاشته می شود. مولوی بارها در مثنوی و دیوان شمس به این جهان وطنی و بی مرز بودن افکار خود اشاره می کند. از دیگر مسایل مورد توجه انسان قرن بیست یکمی به اندیشه های مولانا به باور بسیاری از مولوی پژوهان جهان کثرت گرایی، فرا رفتن از ظاهر مذاهب و ادیان به عمق آنان، انسان دوستی، دیگر پذیری و توجه به معنویت است. زیر بنای همه تعالیم مولوی برای انسان ها عشق است: هرکه را جامه زعشقی چاک شد شادباش ای عشق خوش سودای ما ای دوای نخوت و ناموس ما + نوشته شده توسط زردشت در Mon 1 Oct 2007 و ساعت
8 بعد از ظهر |
+ نوشته شده توسط زردشت در Mon 1 Oct 2007 و ساعت
7 بعد از ظهر |
|
درباره وبلاگ
همه رو’یای ام این است.
شاید این رو’یا اخطاری باشد. شاد این رو’یا می گوید کفاره ی نادانی ما چندان سنگین است که به جبران اش دیری باید هر زمان منتظری فاجعه ئی دیگری باشیم. همه ی زندگی من شده این وحشت این کابوس این تکرار ..................... با خودم می گویم: "قصه ی نی سرو ته! من نبا ید در فکرش باشم. علت اش معلوم است : بس که لا ینقطع از مرده و از قاری بس که لا ینقطع از گورو کفن . مرگ و عزاداری شاید صبح تا شام سخن می گویند..... نه. با کمی کوشش از خاظره پاک اش خواهم کرد" طراح قالب
|
؟
