نوشته های پیشین| تبليغات | X |
|
درباره وبلاگ
همه رو’یای ام این است.
شاید این رو’یا اخطاری باشد. شاد این رو’یا می گوید کفاره ی نادانی ما چندان سنگین است که به جبران اش دیری باید هر زمان منتظری فاجعه ئی دیگری باشیم. همه ی زندگی من شده این وحشت این کابوس این تکرار ..................... با خودم می گویم: "قصه ی نی سرو ته! من نبا ید در فکرش باشم. علت اش معلوم است : بس که لا ینقطع از مرده و از قاری بس که لا ینقطع از گورو کفن . مرگ و عزاداری شاید صبح تا شام سخن می گویند..... نه. با کمی کوشش از خاظره پاک اش خواهم کرد"
|
