همه رو’یای ام این است.

شاید این رو’یا اخطاری باشد.
شاد این رو’یا می گوید کفاره ی نادانی ما چندان سنگین است
که به جبران اش دیری باید
هر زمان منتظری فاجعه ئی دیگری باشیم.
همه ی زندگی من شده این وحشت
این کابوس
این تکرار
.....................
با خودم می گویم:
"قصه ی نی سرو ته!
من نبا ید در فکرش باشم.
علت اش معلوم است :
بس که لا ینقطع از مرده و از قاری
بس که لا ینقطع از گورو کفن . مرگ و عزاداری
شاید
صبح تا شام سخن می گویند.....
نه.
با کمی کوشش
از خاظره پاک اش خواهم کرد"